بسم الله الرّحمن الرّحیمدشمنان شرور و جنایتکار ملت ایران، بار دیگر فاجعه آفریدند و جمع زیادی از مردم عزیز را در کرمان و در فضای معطّر مزار شهیدان، به شهادت رساندند. ملت ایران عزادار شد و خانوادههای زیادی در سوگ جگر گوشگان و عزیزان خود غرق ماتم شدند. جنایتکاران سنگدل نتوانستند عشق و شوق مردم به زیارت مرقد سردار بزرگشان شهید قاسم سلیمانی را تحمل کنند. بدانند که سربازانِ راه روشن سلیمانی هم رذالت و جنایت آنان را تحمل نخواهند کرد. چه دستهای آلوده به خون بیگناهان و چه مغزهای مفسد و شرارتزا که آنان را به این گمراهی کشاندهاند، از هم اکنون آماج قطعی سرکوب و مجازات عادلانه خواهند بود. بدانند که این فاجعه آفرینی پاسخ سختی در پی خواهد داشت باذن الله. اینجانب در عزای خانوادههای مصیبت دیده با آنان همدل وهمراهم و صبر و تسلّای آنان را از خداوند متعال مسألت میکنم. روح مطهر شهیدان انشاءالله میهمان بانوی دو عالم و مادر شهیدان حضرت صدیقهی طاهره سلام الله علیها است. با مجروحان حادثه همدردی میکنم و شفای آنان را از درگاه الهی خواستارم. سیّدعلی خامنهای ۱۴۰۲/۱۰/۱۳ + نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم دی ۱۴۰۲ ساعت 0:22 توسط کیائی  | 

ولایتمدار  -  بسیجی.........................محبّت در گرو توجه به نعمت يا خدمت است.ياد نعمت هاى خدا، علاقه ما را به او زياد مى كند، چه نعمت هاى عمومى و چه نعمت هاى خصوصى.نعمت هاى عمومى از قبيل باد، باران، خورشيد، كوه ها، گياهان، خوردنى ها، آشاميدنى ها، همسر، فرزند، عقل، علم، زبان،چشم، گوش و ساير اعضا، نعمتشب و روز، خواب و بيدارى، آزادى و قدرت انتخاب و گرايش به خوبى ها و كمالاتو تنفّر از بدى ها كه هر كدام از اين نعمت ها نباشد،زندگى بشر فلج مى شود.راستى، اگر آب دهان ما شور يا تلخ بود، چه مى كرديم؟اگر خداوند نعمت خواب و حتى غلطيدن در خواب را دو سه روز از ما بگيرد چه مى كنيم؟نعمت هاى خصوصى، امكانات و استعدادهايى است كه خداوند به هر يك از افرادبشر عطا كرده است و اگر انسان فكر كند مى بيند چه بسيار نعمت هايى كه دراختيار اوست و ديگران به دلايلى از آن محرومند.آرى، فكر كردن در نعمت هاى الهى، انسان را عاشق خدا مى گرداند و قرآن به اينامر سفارش كرده است. «فاذكروا آلاءَ اللّه-------------------------مقام معظم رهبری:اگرصدها بار برای نعمت هوشیاری این ملت سجده بجا اورده شودباز هم کم است

آیا روایت ابوسعید خدری در مورد سرزنش حضرت زهرا(س) از سوی زنان قریش و ناراحتی و گریه ایشان صحیح است. اگر صحیح است، آیا گریه از سرزنش زنان با مقام حضرت زهرا در تضاد نیست.پاسخ اجمالی«...قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ص یَقُولُ لِفَاطِمَةَ وَ قَدْ جَاءَتْهُ ذَاتَ یَوْمٍ تَبْکِی وَ تَقُولُ یَا رَسُولَ اللَّهِ عَیَّرَتْنِی نِسَاءُ قُرَیْشٍ بِفَقْرِ عَلِی ...»؛[1] راوی میگوید روزى فاطمه(س) با چشم گریان حضور پیامبر(ص) آمد و میگفت زنهاى قریش مرا از فقر و نادارى على(ع) سرزنش میکنند. پیامبر فرمود به سخن آنان اعتنا نکن؛ زیرا ترا همسرى بزرگوار داده ام که پیش از همه ایمان آورده و دانش او از همه بیشتر است. خداى متعال به تمام اهل زمین توجه کرد و پدرت را از میان آنها برگزید و او را به نبوت برگزید. و بار دیگر بدانها توجهى کرد و از آنها شوهرت را برگزید و او را جانشین من قرار داد، و به من وحى نمود تا ترا به ازدواج او درآوردم.اى فاطمه مگر نمیدانى بر اثر اهمیتى که در پیشگاه خدا دارى، او ترا به همسرى مردى درآورد که از همه بردبارتر و داناتر و پیشقدمتر به اسلام است. اینجا بود که فاطمه(س) سلام خندید و خوشحال شد.آنچه در مورد این روایت - صرف نظر از سند آن – میتوان گفت این است که هر گریهای نشان از نارضایتی ندارد، بلکه گاهی انسان با آنکه به راه درستش اطمینان دارد، اما از زیادی سرزنش دیگران اندوهناک شده، بویژه بانوان که روح لطیفتری دارند، ممکن است این اندوه در آنان به جاری شدن اشک چشمان نیز شود. علاوه بر آنکه شاید راوی، همین گلایه محزونانه حضرت زهرا(س) را به گریه تعبیر کرده باشد.[1]. شیخ مفید، الارشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج 1، ص 36، قم، کنگره شیخ مفید، چاپ اول، 1413ق. +